Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych, reklamowych oraz funkcjonalnych. Dzięki nim możemy indywidualnie dostosować stronę do twoich potrzeb.
Każdy może zaakceptować pliki cookies albo ma możliwość wyłączenia ich w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje.    Dowiedz się więcej    Zamknij ten pasek

ABC Tektury

Projekt jest współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007 – 2013 oraz ze środków budżetu Państwa

 

 

 

Papier:

 

Głównym surowcem do produkcji tektury falistej jest papier. Ze względu na zastosowanie oraz właściwości papier możemy podzielić na dwie grupy:

  • linery – papiery na warstwy płaskie;
  • flutingi – papiery na warstwy pofalowane.

Linery w zależności od właściwości dzielą się na grupy:

  • kraftlinery;
  • testlinery.

Kraftliner inaczej papier siarczanowy wytwarzany jest głównie z masy celulozowej (włókien pierwotnych) z niewielkim dodatkiem masy makulaturowej. Główną zaletą są parametry wytrzymałościowe, które są najlepsze spośród linerów. Kraftlinery mają barwę szarą oraz białą. Biały kraftliner występuje pod nazwą topliner. Testlinery to papiery dwuwarstwowe składające się w głównej mierze z masy makulaturowej (nawet w 100%). Mogą być w kolorze naturalnym bądź barwione. Do bardziej zaawansowanych nadruków produkuje się testlinery białe powlekane. Poza opisanymi wyżej standardowymi papierami występują papiery o specjalnych właściwościach.

Należą do nich:

  • papiery wodoodporne (aqua liner, aqua fluting) – papiery celulozowe o podwyższonej odporności na wilgotność, oferowane jako zamiennik do papierów pokrywanych parafiną;
  • papiery tłuszczoszczelne – o wysokiej odporności na przenikanie tłuszczów lub smarów;
  • papiery ognioodporne – mają nadane cechy niepalności lub odporności na zapłon;
  • papiery powlekane o właściwościach barierowych – z warstwą ochronną np. z polietylenu, która pokrywa jedną lub obie strony papieru.

Flutingi dzieli się na dwie grupy:

  • flutingi makulaturowe – wytwarzane wyłącznie z masy makulaturowej. Często w celu poprawy parametrów mechanicznych do flutingu dodaje się skrobię;
  • flutingi półchemiczne (SC – Semi Chemical) – zawiera ok. 30% masy makulaturowej i 70% masy półchemicznej otrzymywanej z drzew liściastych.

W celu sklejenia poszczególnych warstw tektury używa się kleju skrobiowego. Jego główną zaletą jest biodegradalność i pochodzenie z odnawialnych źródeł. Najczęściej uzyskiwany jest z kukurydzy, pszenicy, rzadziej z ziemniaków.

Tektura falista:

 

Tektura falista otrzymywana jest z kilku warstw papieru – sklejanego naprzemiennie płaskiego i pofalowanego. W zależności od liczby warstw papieru rozróżniamy:

  • tekturę dwuwarstwową (2w);
  • tekturę trzywarstwową (3w);
  • tekturę pięciowarstwową (5w);
  • tekturę siedmiowarstwową (7w).

Warstwy płaskie mogą mieć kolor naturalny czyli szary oraz biały. Z uwagi na pokrycie rozróżniamy tektury:

  • szaro – szare;

  • szaro – białe (biała warstwa jest warstwą zewnętrzną);

  • biało – białe.

Warstwy pofalowane oznaczane są literkami i charakteryzują się różną wysokością fali, współczynnikiem pofalowania oraz podziałką. Występują najczęściej w kolorze szarym, rzadziej białym.

Wysokość fali (A) to odległość od podstawy fali do jej wierzchołka.

Współczynnik pofalowania to stosunek długości papieru przed pofalowaniem do długości pofalowanej wstęgi.

Podziałka (B) to odległość pomiędzy najbliższymi grzbietami fal przylegających do tej samej warstwy płaskiej.

  

Najczęściej spotykane fale to: E, B, C, rzadziej: D, K, A, F, G, N, O.

Wysokości fal oraz współczynniki pofalowania prezentuje poniższa tabela.

 

Profil (fala) Wysokość fali w mm Współczynnik pofalowania Podziałka w mm
O 0,3 1,14 1,2
N 0,4 - 0,5 1,11 - 1,18 1,8
G 0,5 1,17 1,8
F 0,7 - 0,8 1,19 - 1,28 2,4 - 2,5
E 1,1 - 1,4 1,20 - 1,35 3,2 - 3,7
B 2,3 - 2,8 1,26 - 1,48 6,1 - 6,6
C 3,4 - 4,0 1,36 - 1,56 7,4 - 8,3
A 4,1 - 4,7 1,37 - 1,53 8,7 - 9,5
K 5,94 1,50 11,7
D 7,38 1,48 15,0

 

Tektura 2-warstwowa

To tektura, która składa się z jednej warstwy pofalowanej i jednej warstwy płaskiej. Występuje w formie zwojów (rolek) lub w arkuszach. Używana jest do pakowania towarów nieforemnych m.in. szkła, mebli, materiałów budowlanych. Stosuje się ją również do kaszerowania.

 

 

Tektura 3-warstwowa

Składa się z dwóch warstw płaskich oraz warstwy pofalowanej. Produkowana i dostarczana jest do klientów w formie arkuszy. Wykonuje się z niej opakowania klapowe i fasonowe.

 

 

Tektura 5-warstwowa

Tektura składa się z trzech warstw płaskich oraz z dwóch warstw pofalowanych. Produkowana i dostarczana jest w formie arkuszy. Wytwarza się z niej pudła klapowe i fasonowe o wysokiej wytrzymałości. Tektura powstaje z połączenia dwóch różnych fal, np.: B+C, B+E, C+E, E+E.

 

 

Tektura 7-warstwowa

Tektura 7-warstwowa składa się z czterech warstw płaskich oraz z trzech warstw pofalowanych. Produkowana i dostarczana jest w formie arkuszy do wytwarzania pudeł klapowych czy oktabin o bardzo dużej wytrzymałości.

 

 

Głównymi parametrami tektury są m.in.:

  • gramatura;

  • odporność na zgniatanie krawędziowe (ECT);

  • odporność na zgniatanie płaskie (FCT);

  • wytrzymałość na przepuklenie;

  • odporność na przebicie (PET);

  • absorbcja wody wg metody COBB;

  • sztywność zginania tektury oznaczana metodą 4-punktową;

  • wilgotność;

  • wygięcie tektury falistej (płaskość leżenia).

 

Gramatura

Jest to masa arkusza tektury falistej o powierzchni równej 1 m2. Podawana jest w g/m2. Parametr ten jest jednym z podstawowych wielkości charakteryzujących wyroby papiernicze. Zakres tolerancji tektury może wynosić ± 5%. Rozpiętość gramatur tektur falistych jest bardzo duża. Zaczyna się od 180 g/m2 w przypadku tektury 2-warstwowej, przez 280-700 g/m2 dla tektury 3-warstwowej, 480-1450 g/m2 dla tektury 5-warstwowej i kończy na tekturze 7-warstwowej, która występuje najczęściej w gramaturach od 1000-2000 g/m2.

 

Odporność na zgniatanie krawędziowe (ECT)

Parametr ECT (Edgewise Crush Test) jest jedną z najważniejszych właściwości tektury falistej. Wyraża się go w kN/m. Test ten określa wytrzymałość tektury falistej przy nacisku na krawędź. Prostokątną próbkę (o wymiarach 100x25 mm, gdzie 100 mm w kierunku prostopadłym do fali a 25 mm w kierunku równoległym do fali) ustawia się pionowo w taki sposób, aby kierunek nacisku odpowiadał rzeczywistemu kierunkowi obciążenia w gotowym opakowaniu. Próbka jest ściskana do momentu wystąpienia odkształceń powodujących utratę wytrzymałości. Zakres tolerancji tego parametru wynosi ± 10%.

 

Odporność na zgniatanie płaskie (FCT)

Badanie FCT (Flat Crush Test) przeprowadza się na tekturze 2-warstwowej i 3-wastwowej. Nie przeprowadza się go dla tektur o większej ilości warstw. Badanie polega na umieszczeniu okrągłej próbki tektury na płasko pomiędzy płytami ściskającymi. Nacisk zwiększa się do momentu wystąpienia odkształcenia fali. Wyniki podawane są w kiloPascalach (kPa). Zakres tolerancji tego parametru wynosi ± 10%.

 

Wytrzymałość na przepuklenie

W teście tym badana jest maksymalna wytrzymałość pojedynczego arkusza papieru lub tektury na nacisk działający prostopadle do jego powierzchni. Oznaczenie odporności na przepuklenie polega na działaniu równomiernie wzrastającego nacisku na jedną stronę powierzchni próbki i określeniu wartości, przy której próbka pęka. Wyniki podawane są w kiloPascalach (kPa).

Podczas transportu oraz magazynowania powierzchnie pudeł poddawane są różnorakim naciskom, zarówno wewnętrznym, ze strony zapakowanych produktów, jak i zewnętrznym. Im większa odporność na przepuklenie tektury użytej do produkcji opakowania, tym mniejsza możliwość uszkodzenia pudła i zapakowanych produktów.

 

Odporność na przebicie (PET)

Badanie polega na pomiarze energii wymaganej do całkowitego przebicia próbki tektury głowicą, która powinna być ostrosłupem z trójkątem prostokątnym w podstawie. Metodę tą stosuje się do wszystkich rodzajów tektur. Próbki do badania nie powinny być mniejsze niż 175x175 mm. Wytrzymałość na przebicie wyraża się w (J). Zakres tolerancji tego parametru wynosi ± 10%.

 

Absorbcja wody wg metody COBB

Metoda Cobb'a pozwala określić podatność papieru lub tektury na wchłanianie wody. Próbka poddawana jest działaniu wody przez ustalony okres (od 30-1800 sek.). Przed i po doświadczeniu próbka jest dokładnie wyważona. Wzrost masy służy do wyznaczenia poziomu wchłaniania. Jednostka pomiaru - Cobb - określa ilość wody wchłoniętej przez 1m2 badanego papieru lub tektury w określonym czasie. Najczęściej określa się maksymalną dopuszczalną wartość tego parametru. Mieści się zazwyczaj w przedziale 30-60 gramów na 1m2.

Poziom wchłanialności wody jest bardzo ważnym parametrem. Woda (wilgoć) znacznie osłabiają wytrzymałość papieru, a tym samym tworzonych z niego opakowań. Ocenia się, że przy 1% wzroście zawartości wilgoci tektura falista traci do 10% swej wytrzymałości. Wilgoć powoduje również odkształcenia tektury. Źródłem wilgoci może być sam produkt, np. świeża żywność lub otoczenie, w którym funkcjonują opakowania.

 

Sztywność zginania tektury oznaczana metodą 4-punktową

Pomiar określa moment siły oporu na jednostkę szerokości, jaki wykazuje tektura falista przy zgniataniu w granicach odkształcenia sprężystego. Sztywność zgniatania, oznaczana metodą 4-punktową, wyraża się w Niutonometrach [N·m], jest to jedna z nielicznych metod pozwalająca stwierdzić ubytek parametrów wytrzymałościowych tektury wskutek procesów przetwórczych. Zakres tolerancji dla tego parametru wynosi ± 10%.

 

Wilgotność

Wilgotność w tekturze oznacza się jako stosunek ubytku masy badanej próbki po wysuszeniu do masy próbki w momencie pobrania, zwykle wyrażona w %.

 

Wygięcie tektury falistej (płaskość leżenia)

Wygięcie arkusza definiowane jest jako stosunek wysokości wygięcia arkusza tektury „H” do długości arkusza „L”. Wyraża się w %. Nie powinno przekraczać 4%.

 

Pudła:

 

Pudła z tektury falistej są najlepszą i najtańszą formą opakowania wyrobu gotowego przeznaczonego dla klienta. Są idealnie do niego dopasowane, co ułatwia magazynowanie i logistykę. Chronią produkt przed uszkodzeniem. Stanowią bezpłatną powierzchnię reklamową dla producenta, przez co są łatwo identyfikowalne i szybko trafiają na półki sklepowe. Im opakowanie bardziej kolorowe i dobrze wykonane tym większe u klienta przekonanie, że produkt w nie zapakowany musi być równie perfekcyjny. Opakowania z tektury falistej przyczyniają się bez wątpienia do ochrony środowiska. Wykonywane są z zasobów w 100% odnawialnych, nadają się do recyklingu i są całkowicie biodegradowalne.

Opakowania z tektury można podzielić na dwa typy w zależności od ich konstrukcji:

  • pudła klapowe;

  • pudła wykrojnikowe.

Oba rodzaje opakowań mogą występować bez nadruku, z nadrukiem fleksograficznym (najbardziej popularnym) i nadrukiem offsetowym (pudła kaszerowane).

 

Pudła klapowe

Pudła klapowe są to najprostsze pod względem konstrukcji opakowania, które pełnią głównie funkcje ochronną i transportową. Pudła mogą zawierać np. uchwyty transportowe, aby ułatwić przenoszenie opakowania wraz z jego zawartością lub otwory wentylacyjne. Mogą być klejone, szyte, szyto-klejone, bez nadruku, lub z nadrukiem fleksograficznym. Nazywane są także pudłami klasycznymi, american box, RSC (Regular Slotted Container) lub FEFCO 0201.

 

Pudła wykrojnikowe

Pudła wykrojnikowe, nazywane także pudłami fasonowymi, mają bardziej skomplikowaną konstrukcję niż pudła klapowe. Są wykonywane wg indywidualnych potrzeb klienta i dopasowane do produktu, który jest w nie zapakowany. Pudełka fasonowe składa się ręcznie lub są sklejone w taki sposób, aby rozkładały się automatycznie. Wykonanie ich w przeciwieństwie do pudeł klapowych wiąże się z zastosowaniem dodatkowego oprzyrządowania w postaci wykrojnika. Wykrojnik jest to sklejka z osadzonymi na kształt pożądanego pudła nożami tnącymi, bigującymi i perforującymi, oklejonymi gumami amortyzującymi i wypychającymi.

 

Istnieje kilka standardów wg których można określić rodzaj opakowania. Najczęściej wykorzystywany do tego celu jest katalog FEFCO (European Federation of Corrugated Board Manufacturers). Kod FEFCO to czterocyfrowy symbol, który służy do oznaczenia wzoru opakowania. Federacja FEFCO rozróżnia następujące rodzaje opakowań:

  • rolki (zwoje) i arkusze stosowane w handlu (0100);

  • pudła klapowe (0200);

  • pudła teleskopowe (0300);

  • pudła składane i tace (0400);

  • pudła wsuwane (0500);

  • pudła trwale łączone (0600);

  • pudełka klejone jednoczęściowe (0700);

  • wyposażenie wewnętrzne (0900).

Przykładowe modele opakowań

zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie zdjecie

Zapytanie ofertowe

przejdź do katalogu >
Imię i Nazwisko
Firma
Numer telefonu
Adres e-mail
Typ tektury
Typ pudła
Rodzaj pokrycia
Nadruk
Wymiar wewnętrzny w mm (dł. x szer. x wys.)
Wiadomość*
This is a captcha-picture. It is used to prevent mass-access by robots. (see: www.captcha.net)

Przepisz poniższy kod

Projekt jest współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007 – 2013 oraz ze środków budżetu Państwa